Jak poznać nieznane?
Jakie cechy trzeba posiadać?
Odkrycie,
że olej wielorybi daje lepsze światło niż dotąd,
stworzyło globalny popyt.
Skłoniło ludzi do coraz dalszych wypraw,
na niezbadane, błękitne obszary.
Nie znamy ich głębokości
ani liczby tamtejszych stworzeń.
Potworów.
Istnieją naprawdę?
Czy też te historie strzegą tylko mrocznych tajemnic morza?
W SAMYM SERCU MORZA
WYSPA NANTUCKET MASSACHUSETTS, luty 1850
To pytanie przeraża mnie i podnieca.
Dlatego po raz drugi piszę z prośbą o spotkanie.
Wierzę, że nasza rozmowa dużo wniesie
do mojej powieści,
którą zamierzam nazwać Moby Dick.
Liczę, że zmieni pan zdanie.
Nieznane.
To tam pragnie się udać moja wyobraźnia.
I wciąż dręczy mnie pytanie:
Jak poznać to, co nie daje się poznać?
Z poważaniem,
Herman Melville.
Zamknięte.
Żadnych gości po ósmej.
Przyjechał pan.
Ktoś do ciebie, kochany.
Tom Nickerson?
Herman Melville.
Dostaliśmy twój list.
Desperat z ciebie albo głupiec, skoro tłukłeś się aż do Nantucket.
Moja propozycja jest aktualna.
Czynsz za trzy miesiące w zamian za rozmowę.
To wszystko, co mam.
Ale traktuję to jako inwestycję.
Niech pan powie, co spotkało
Essex.
A jak myślisz?
Są plotki.
- Że Essex został... - Czego chcesz?
Której wersji?
Tej o wielorybie.
Essex osiadł na mieliźnie. Było śledztwo.
Uważam, że raport nie mówi prawdy.
Idź precz.
Jest pan ostatnim ocalałym z Essex.
Kto inny o tym opowie?
Nie słyszałeś?
Idź. Ale już.
- Nie może pan odejść. - Nie chce mówić.
Nie przyjechałem, żeby być poniżanym.
Proszę, panie Melville.
Nie mówi o Essex ani mnie, ani nikomu.
Nigdy.
Przeżywa katusze.
Jego dusza...
cierpi.
On pragnie to wyznać.
Proszę pozwolić mi z nim porozmawiać.
Kochanie.
Rozmowa z nim dobrze by ci zrobiła.
Nie.
Posłuchaj uważnie.
Kto dba o dom, kiedy ty chlejesz na umór?
Powiesz mu tyle, ile trzeba, żeby zostawił pieniądze.
Znasz naszą sytuację, Thomas.
Tylko tyle, ile trzeba.
Przyniosę whiskey.
W liście zapomniałem wspomnieć,
że byłem wielorybnikiem.
Na jednym rejsie.
Żółtodziób.
A więc widziałeś wszystko.
Żona czytała twoje książki.
Podobały jej się.
Cieszę się.
Dobrze się sprzedają.
A myślę, że ta historia
pobije nawet sukces pierwszej powieści,
całkiem spory.
Następna morska przygoda?
Czytał pan Hawthorne'a, Melville?
To dopiero pisarz.
Wielki.
To prawda.
Ale nie ma go tutaj.
A ja jestem.
Bo mam swoje powody.
Opowiem ci o Essex.
Choć będziesz rozczarowany.
Wyznam jednak prawdę.
Historia Essex
to historia dwóch ludzi:
Kapitana George'a Pollarda...
i pierwszego oficera...
Owena Chase'a.
Owen.
Nie spóźnij się.
Zdążę.
A córka nie może spać pod cieknącym dachem.
Skąd wiesz, że to dziewczynka?
Musi nią być.
Przy niej łatwiej zniosę twój upór.
Będzie przypominać ciebie.
Jasnowłosa i pragnąca podbić świat.
Włożysz mundur zamiast kurtki?
Tak.
Zamienimy tę budę na należny ci kapitański dom.
Nie chcę mieszkać w mieście.
Nas troje się tu zmieści.
Czasem twoja pogodna natura
jest nie do zniesienia.
Idź po awans.
- Ile dajesz? - 190.
- 1000 galonów po 2 dolary! - Wezmę 40!
Handlarz! Tutaj!
Criterion przywiózł 1600 beczek.
Nowy rekord. 50 funtów szterlingów za spermacet w Londynie.
Gratulacje.
- Witam, panie Chase. - Panie Mason.
Zapraszam.
Mój partner, Benjamin Fuller.
Dzień dobry.
Proszę usiąść.
Panie Chase.
Jesteśmy bardzo zadowoleni
z pańskiej pracy dla nas.
Dziękuję.
Jeden z naszych statków, Essex,
przeszedł kosztowny remont i może wypłynąć w morze.
Po takiej inwestycji
chcemy mieć pewność, że jest w najlepszych rękach.
A więc
z przyjemnością proponujemy panu miejsce na nim.
W randze pierwszego oficera.
Pierwszego?
Po ostatnim rejsie obiecał mi pan dowództwo.
Przywiozłem wam 1500 baryłek.
Pamięta pan dane mi słowo?
Musimy to odłożyć w czasie.
Jak każdy, mieliśmy ostatnio zastój.
Nie przeze mnie.
Nantucket zdominowało światowy rynek.
To nie może się zmienić.
Nie czas na eksperymenty.
Kapitanem Essex zostanie George Pollard
z szacownej rodziny wielorybników.
Do tego jego ojciec w nas inwestuje.
Pokrewieństwo, panie Chase.
Może pan odbyć wszystkie rejsy świata.
Ale pokrewieństwo zawsze wygra.
Tylko że nie zapełni ładowni olejem.
Kapitan ma budzić szacunek.
A jeśli go nie wzbudzi?
Pan mu go zapewni.
Dobrego dnia.
Rozumiem pańskie rozczarowanie, a więc...
1/15 zysków.
Nigdy tyle nie zapłaciłem pierwszemu oficerowi.
A jeśli przywiezie pan 2000 beczek, daję słowo,
że następnym razem będzie pan kapitanem.
Już dał mi pan słowo, panie Mason.
Tym razem chcę go na piśmie.
Kapitanie Pollard.
Właśnie odbyliśmy miłą rozmowę z panem Chase'em.
Będzie zaszczycony pływać pod panem.
Cieszę się.
Mam niańczyć żółtodzioba.
Nieopierzonego, rozpuszczonego Nantucketczyka.
Powinienem był odmówić.
Obiecali ci awans na piśmie.
Słowo kłamcy jest bezwartościowe,
nawet na papierze.
Jako kapitana statku handlowego też bym cię kochała.
I nie znikałbyś na dwa lata.
To nie będą dwa lata.
Statek z Bedford wrócił po trzech.
Bez dwóch ludzi i z niepełną ładownią.
Byli z Bedford i nie mieli mnie.
Psiakość!
Zostanę kapitanem!
Na statku wielorybniczym.
Chcieliby nas widzieć na wsi,
ale nic z tego, Peggy.
Mówisz jak twój ojciec.
Co w tym złego?
Chciał lepiej dla rodziny, dla siebie.
Był marzycielem.
To prawda.
Marzył o morzu. Na próżno, przez takich jak oni.
Był chociaż przy porodzie dzieci.
Tylko to umiem.
Przepraszam.
Wyszłam za wielorybnika.
Ten rejs minie jak letnia noc, przysięgam.
Po prostu wróć.
Obiecaj.
Przysięga ci nie wystarczy?
Obiecuję.
Synu, pozwól na słówko.
Kapitan nie może być przyjacielem.
Dowodzisz nimi.
Nie zapominaj o tym i nie pozwól im zapomnieć.
Dziękuję.
To między innymi twój pradziadek rozwinął ten przemysł.
Bez nas, bez ciebie, świat zanurzy się w mroku.
Chcę przynieść chlubę nazwisku Pollard.
Tyś wieloryby stworzył, o Panie
Niezmierzone, pływające bryły
I nie ogarnie nasz rozum ich siły
Lecz ty to sprawiasz,
przedwieczny Boże
Że w nas, mizernych, odwaga płonie
Dla naszych bliskich płyniemy w morze
Zabijać monstra wśród wodnej toni
Ojcze, niech twoje chwalebne światło
oświeca drogę tym ludziom.
Zapewnij im udany rejs.
Niech wrócą cali i z pełnym statkiem.
Niech białe płomienie oleju z Nantucket
nadal oświetlają nasze domy i płoszą z ulic
grzechy nocy.
Niech napędzają machiny przemysłowe,
dzięki którym nasz wielki kraj
i nasz szlachetny gatunek się rozwijają.
Modlimy się w imię Twoje.
A więc...
który to był miesiąc?
Pod koniec roku.
To był jeden z ostatnich rejsów.
Dlatego nas przyjęli, mnie i Barzillaia.
Wiesz...
miałem czternaście lat.
Czternaście.
Nickerson.
obijasz się. Żwawiej.
Mój pierwszy rejs.
Bałem się okazać, że się boję.
Barzillai miał 17 lat.
Dwie sieroty z nabrzeża.
Chcieliśmy być mężczyznami.
Co to za szpile, które oni mają?
To trofea, Thomas.
Jak taką zdobyć?
Musisz wbić harpun
w największe zwierzę na ziemi.
Nickerson, zanieś to Bondowi.
Szybko, do diaska.
Zdobędę takich 12.
Panie Joy, to połowa zamówienia!
Zabieraj.
Twoja obecność znaczy tylko jedno.
To, że ktoś tu zna Owena Chase'a.
To, że inne statki mają już komplet.
Uważaj.
Zmieniłem się, Owen.
A ty?
Matthew Joy odłożył butelkę?
Jestem trzeźwy jak świnia.
A jak twój temperament?
Spokojny jak kościół.
Uwierzę, jak zobaczę.
A z tym kapitanem,
daję twojemu spokojowi jakieś...
48 godzin?
Powodzenia.
Pollard. George Pollard.
Owen Chase.
Chase.
To nazwisko spoza wyspy?
Tak.
Morze też jest poza wyspą, a czuję się na nim jak w domu.
Przyznam, że się zdziwiłem.
To kapitan wybiera pierwszego oficera.
Doświadczony kapitan.
Proszę zrozumieć właścicieli.
Chcą powierzyć inwestycję mężczyznom.
Zaiste.
Zapewne chcieli się dodatkowo zabezpieczyć.
Proszę śmiało wytykać mi błędy.
Inaczej nie umiem.
Panie Chase, kotwica w górę.
Rozwinąć sztaksel!
Panie Lawrence, do steru.
Panie Joy, żagle.
Cole i Chappel do bezanu.
Rozwijać żagle.
Z życiem.
Nickerson, bo się zestarzejesz!
Poluźnić gordingi!
Postawić górne żagle.
Żagle.
Opuścić je!
Linka się splątała.
Panie Chappel, do steru.
Nie chce się rozplątać!
Szybko! Czemu brasy nie są gotowe?
Panie Ray, co ze sztakslami?
Tak jest!
Skręt na kabestan!
Jest skręt na kabestan!
Nickerson, ciągnij!
Płyńmy, do diabła!
Bóg i całe Nantucket patrzą.
Kotwica w górze!
Uwaga!
Kapitanie.
Co się stało, panie Sheppard?
Gejtawa trzyma żagiel.
Nie chce puścić!
Żagiel się zaciął!
Gejtawa nie puszcza!
Mamy za mało żagli.
Uwaga!
To gejtawa, Owen!
Odsuń się.
Jasny gwint!
Dolne żagle!
Dobra robota, panie Chase.
Jeśli za dwa tygodnie dotrzemy do Wysp Zielonego Przylądka,
dopłyniemy na Pacyfik na czas.
Kukurydzy, panie Chase?
Nie, dziękuję.
Nigdy nie lubiłem.
Dziwne.
Pański ojciec ją uprawiał.
Zgadza się.
Miałem jej już dosyć dzień w dzień.
Uprawiał kukurydzę, okrę.
Fasolę?
Zanim trafił za kratki.
Zna pan tę historię, Joy?
Sir?
Wiedział pan,
że pan Chase był praktycznie sierotą po aresztowaniu ojca?
Różne drogi wiodą na morze.
Z zasady nie zadajemy zbyt wielu pytań.
Ale raczej nie miał łatwo.
Jednak...
został pan dzieckiem wielkiej żeglarskiej rodziny.
Nie pierwszy raz słyszę, że jestem spoza wyspy.
To najlepiej świadczy o tym, że nie należę do tej rodziny.
Jeśli pan wybaczy, muszę wyznaczyć ludzi do wacht.
Nie, dziękuję.
- Ani kropli? - Właśnie.
Jak mówiłem,
czasem im mniej pytań, tym lepiej.
Podaj to żarcie!
Taka breja pierwszego dnia?
Skąpcy. Gdzie mięso?
Ślicznotka, panie Chappel.
Piękno wyryte w kości wieloryba.
- Mogę dotknąć? - Nie wolno.
Myślałem, że jest pan żonaty.
Jestem, z nią.
Przynajmniej nos ma taki.
Gratuluję, damulki.
Wspaniale rozwinęliście dziś żagle.
Nie widziałem żałośniejszej zgrai patałachów.
Panie Chappel.
Jest pan harpunnikiem kapitana.
Pan Lawrence będzie moim.
Tak jest.
I pan Peterson.
Harpunnik drugiego oficera.
Tak jest.
Po sześciu w szalupie.
Próba jutro o siódmej.
Nie minęliśmy jeszcze Halifaksu.
Jak się nazywasz?
Coffin. Henry Coffin.
Kuzyn kapitana.
Cóż, panie Coffin.
Wieloryb wie, że nie minął Halifaksu?
Nie wiem, kim jesteście i jak się tu znaleźliście.
Niektórzy zapewne uciekają przed prawem.
Nie dbam o to.
W zamian macie się poświęcić jednemu
i tylko jednemu.
Olejowi wielorybiemu.
Chcę jak najprędzej zapełnić dwa tysiące beczek.
I nawet przy dobrej pogodzie i braku wielorybów
będziemy ćwiczyć
polowanie na wieloryby.
A każdy leń popłynie wpław do domu. Jasne?
Nowy.
Na pokład.
Idź.
Tak jest, szczurze lądowy.
- Thomas Nickerson? - Tak, sir.
Niektórych z początku mdli.
Proszę mnie wciągnąć!
Tak najlepiej zmierzyć się z Neptunem!
Chcę na pokład!
Lepiej?
Szlag.
Bardzo mi przykro.
Masz o czym napisać do matki.
Matka spoczywa na Smith's Hill.
Jest też nagrobek dla ojca.
Zginął na morzu, zanim się urodziłem.
Daj mi to.
Teraz tu jest twoja rodzina.
Na dobre i złe.
Głównie na złe.
Zmyj pokład, chłopcze.
Psia wachta! Dziś dowiecie się, co to znaczy być wielorybnikiem.
- Źle ułożyłeś linę, Nickerson. - Tak jest.
Będziemy to ćwiczyć do zmroku, jeśli trzeba!
Linki od sztaksla!
Harpunnik do szalupy!
Naciągać te linki.
Poznacie każdy cal statku przed powrotem na koje.
Mocniej, Barz.
Trzeba szybciej, panie Ray.
Nie ma tu już żółtodziobów.
Jesteś już żeglarzem!
Dobra robota, panie Ray.
Zwijanie żagla!
Przywyknijcie do takiej harówki.
Panie Chase?
Sir.
Postawić lizele.
Czy to mądre? Golfsztrom blisko.
Lepiej utrzymać pięć węzłów.
Jesteśmy dwa dni do tyłu.
A chcemy zdążyć na wschodni wiatr.
Postawić lizele.
Postawić lizele. Prędko!
Przywiąż to! Stawiamy lizele!
Na reje, panie Coffin. Kapitan chce szybciej.
Ściągnąć brasy. Płyńmy szybciej.
Rozwinąć główny marsel i lizele.
Przymocować fał.
Jest przymocować fał!
Bom gotowy, sir!
Jest przedni marsel!
- Kapitan przyspieszył! - W końcu dokądś zmierzamy!
Ta łajba jest stara, ale jara!
Szkwał na sterburcie. Musimy zwinąć żagle.
Jeszcze nie, panie Chase.
Szkwał jest szybszy niż nasze osiem węzłów.
Niech nadejdzie. Ludzie sflaczeli.
Trzeba im dobrego chrztu. Niech wiedzą, że się zaczęło.
Jeżeli nie skręcimy, wiatr może nas przewrócić.
Panie Chase.
Płyniemy prosto.
Panie Lawrence?
Trzymać kurs.
Tak jest.
Uciekając, stracimy pół dnia.
Otrzemy się o burzę.
Jeśli boimy się wiatru, to niech Bóg ma nas w opiece.
Przygotować się do sztormu.
Zbliża się sztorm. Zabezpieczyć pokład.
Zabezpieczyć szalupy!
Niech pan uważa, Bond.
Płyniemy w szkwał.
Zabezpieczyć główny luk!
Dogania nas!
Zmieńmy kurs na równoległy.
Nie zmienimy kursu.
Panie Lawrence!
Trzymać kurs.
Tak jest.
Uwaga na falę!
Trzymać się!
Skrócić żagle, panie Chase!
Na wanty po nawietrznej!
Wszyscy na nawietrzną!
Zwinąć żagle!
Nickerson, trzymaj się!
Trzymać się lin!
Skręcamy!
Na zawietrzną!
Nie! Za późno!
Opuścić górne marsle!
Rufą do wiatru.
Już za późno!
- Przewróci nas! - Skręcać!
Trzymać się!
Uwaga!
Panie Joy!
Musimy odciąć marsle!
Postawmy statek w pionie!
Wzywał mnie pan?
Jutro o siódmej...
zgromadzi pan załogę.
Powie pan, że wracamy do Nantucket na remont.
I przeprosi za sprzeciw wobec rozkazu,
co omal nie kosztowało nas życia.
Co?
Rezygnację przyjmę w porcie.
To wszystko.
- Pan kazał postawić żagle. - I słusznie.
Ludzie gnuśnieli.
Lepszy był sztorm?
To był pech.
To było złe dowodzenie.
A wymawianie się pechem to słabość.
Ty impertynencie!
Wiesz, z kim rozmawiasz?
Jestem kapitan George Pollard.
Pollard!
I niezależnie od ilości wielorybich szpil w klapie,
jesteś synem farmera,
który tupetem zdołał włożyć mundur oficerski.
A teraz precz.
Powrót do portu bez ani jednej beczki oleju to błąd.
To nie przystoi Pollardowi.
Ani Chase'owi.
Najlepiej wykorzystajmy czas dany od Boga,
zapełnijmy ładownię olejem, wróćmy po roku
i jak najszybciej się rozstańmy.
Pragnę tego równie mocno, jak pan.
Ale to kapitan zadecyduje.
Byli jak niedobrane małżeństwo.
Tacy małżonkowie się tolerują, panie Melville.
Ale mogą też zatopić okręt.
Ma pan żonę?
Tak.
Boże, miej litość.
Pierwsze dziecko w drodze.
Żona wie,
że przywiózł pan tu cały majątek
i dał go obcemu?
Nie.
Ciągle pan zaskakuje.
A więc...
Essex nie powrócił do portu?
Nie.
Płynęli dalej.
Tak.
I wkrótce
usłyszeliśmy to, o co modlą się wielorybnicy.
Wydechy.
Wydechy!
Od nawietrznej!
Tam!
Biskajski czy kaszalot, panie Ramsdell!?
Kaszaloty!
Widać ogony!
Panie Chase.
Opuścić szalupy.
Wszyscy na pokład!
Opuścić szalupy.
POŁUDNIOWY ATLANTYK 3 miesiące na morzu
W prawo!
Przyłóżcie się.
Wiosłować.
Aż odpadną wam ręce.
Tam są!
Tam, chłopcy! Z całej siły!
Tak jest!
Żwawiej!
Mocniej.
Mocniej!
Z całych sił!
Młody.
To jest młody?
A to samica.
A to jest samiec!
To zarobek.
Nickerson, wiosłuj!
40 baryłek?
50.
Rekordzista!
Wiosłować, chłopcy.
Niech was zabolą płuca!
Z całej siły!
Żwawo, chłopcy!
Uwaga na wiosła!
Panie Ramsdell, lina.
Tak jest.
Panie Lawrence, pierwszy jest mój.
Podpłyńcie.
Nie zgubcie go.
Twoja pierwsza morska sanna, chłopcze.
Spójrzcie!
Najgroźniejszy stwór, jaki żył na Ziemi.
Zanurza się.
Moje ręce!
Zmocz linę, Nickerson.
Zostało 140 sążni liny.
80 sążni!
Wciągnie nas!
Matthew, daj mi swoją linę!
Wiosłujcie!
Peterson, daj ją.
Szybciej, Peterson.
Zostało 60 sążni liny!
20 sążni.
Odwiąż!
Gotowe!
Teraz!
Peterson, zastąp mnie.
Jak głęboko może się zanurzyć?
70 sążni liny.
Czekaj.
Owen!
Jeszcze nie!
Nie dotykaj liny!
50 sążni.
Owen, do diabła!
Nie dotykaj!
30 sążni.
10 sążni!
Wstecz!
Ogień w kominie!
Pospieszcie się.
Precz, łachudry.
Sadło się topi.
Wąchajcie!
Tak zarabiamy!
Wynoście się, sukinsyny.
Masz więcej?
Nie.
- I jak? - Kiepsko.
To wszystko.
Panie Chase.
To wszystko.
Więcej nie wyciągniemy.
To czyste złoto. Postarajcie się.
Nie zmieścimy się.
Znajdźcie mniejszego.
Nickerson! Chodź tu.
No chodź.
Wejdź do niego.
No już, Thomas.
To jest warte o wiele więcej
niż to, co wytapiają.
Sir!
Nie mogę.
Przykro mi.
Złaź tam albo każę ci tam spać.
Lepiej to zagryź, chłopcze.
Tam cuchnie bardziej niż w tyłku diabła.
Dzięki.
Daruj.
Nickerson, weź moją poduszkę.
Właź.
Tam człowiek poznaje samego siebie.
Był pan we łbie wieloryba?
Nie.
Upiekło mi się.
Tam kryje się skarb.
Nigdy nie zapomnę tego samca.
47 beczek.
Ale szczęście trwało krótko.
Wody były przetrzebione?
Właśnie.
Więc...
popłynęliśmy dalej.
Po miesiącu opłynęliśmy Horn.
Pożegnaliśmy Atlantyk z nadzieją,
że los okaże się łaskawszy.
Ale na Pacyfiku nie było lepiej.
Bardzo rzadko widzieliśmy wieloryby.
Po prawie roku na morzu
napięcie między kapitanem a pierwszym oficerem wzrosło.
Pollard spędzał większość czasu w kabinie,
bojąc się spojrzeć załodze w oczy.
Ładownia była prawie pusta.
A widok mizernej nagrody za starania
przypominał tylko,
że nieprędko wrócimy do domu.
ATACAMES EKWADOR
Nie znam tego języka.
Mów po angielsku.
Daj mi więcej.
To wielorybi olej z Nantucket.
- Wart więcej niż chuda świnia. - Więcej!
Ksiądz radzi napisać do domu.
A komu przysłużą się listy?
Wdowom?
Właścicielom nieistniejącego już statku?
Jak długo będziesz tak żył, kapitanie?
Napisz zatem i proś o wybaczenie, dla siebie i kapitana.
Nikt by temu nie zapobiegł.
I nikt by w to nie uwierzył. Na pewno nie właściciele.
Przez lata pański olej napełniał im kieszenie złotem.
Przepraszam. Słyszałem, że was zaatakowano.
Kapitan George Pollard. Essex.
Capitán Clemente Pelaez, Santa Maria.
Postawicie koledze drinka?
Nie.
Pech?
Jak daleko?
Tylko głupiec by się tam zapuścił.
Czyli?
Tysiąc lig morskich wzdłuż równika.
Dalekie Łowiska.
Były tam wieloryby?
Więcej, niż wam się śniło.
Setki.
Pola ogonów, jak okiem sięgnąć.
Mógłbym zapełnić 3000 beczek jednego dnia.
Jak to "mógłbym"?
Gdyby nie ten demon.
Wieloryb.
Biały jak alabaster.
Długi na sto stóp.
Posłał sześciu moich ludzi do grobu.
A pozostałym zostawił pamiątkę.
Ten biały wieloryb tańczył i opróżniał kieszenie?
Wierzycie w to?
Jeśli wypłyniemy teraz,
złapiemy wschodni wiatr i napełnimy ładownię.
Wrócimy za pół roku.
Co pan na to, Chase?
Nie ma co przedłużać naszej męki.
Amen.
Żądza owładnęła kapitanem i pierwszym oficerem.
I popłynęliśmy.
Tysiąc lig morskich wzdłuż równika.
Przy braku wiedzy
zaczęły się spekulacje.
Wieloryby się poukrywały.
Byle dalej od człowieka.
Ale ścigaliśmy je.
Stulecia temu
żeglarze bali się, że spadną z krańca Ziemi.
A my zmierzaliśmy ku krańcowi rozsądku.
Wiara przegrała ze zwątpieniem.
Nadzieja z przesądami.
Kapitanie, ludzie gadają.
Jak to ludzie.
Nie podoba im się taki daleki rejs.
Wyjaśniłeś im?
Przypomniałeś, że aby zdobyć olej
popłyniemy za wielorybami nawet tysiąc lig?
Kuzynie.
Proszę.
To szaleństwo.
Dałeś mu się omamić.
Zawróć.
Proponuję, żebyś wrócił na dół, podniósł ludzi na duchu,
jak oficer,
i nigdy więcej nie powoływał się na rodzinne koneksje.
Panie Coffin.
DALEKIE ŁOWISKA 14 miesięcy na morzu
Co się stało?
Słuchaj.
Panie Chase?
Widzę białą wodę.
- Gdzie? - Po lewej!
Na bakburcie, kapitanie!
-Gdzie? -Widzicie je?
Spuścić szalupy!
Do diabła z Meksykańskimi Łowiskami!
Wiosła w górę!
Niech pan uderza, Chappel!
Wal w niego!
Przed tobą, Peterson!
Niech nie pogryzie wioseł.
Za nim.
Wieloryb?
Tak.
A więc to prawda?
Tak.
Zbyt wiele jest prawdą.
Postawcie ją!
Z całych sił!
Panie Bond!
Musimy wciągnąć łódź!
Tak jest!
Panie Lawrence, kurs na ławicę.
Tak jest.
Smoła.
Znajdziemy go.
Podpłynęliśmy.
Staranujcie ją!
Jest nasza!
Co to było, panie Lawrence?
Panie Chase!
Szlag by to.
Odszukaj...
Niech Lawrence stanie przy pompach!
Gdzie on jest?!
Na bakburcie!
Dajcie mi największe harpuny.
Chce walczyć?
Nie widziałem, żeby tak robiły.
Lawrence, przejmij ster.
Ramsdell, przywiąż linę do fokmasztu.
Tak jest.
Dopóki żyję, on jest mój.
- Przeciąć linę! - Uwaga!
Kapitanie!
Essex się przechyla.
Zawracamy!
Pomocy! Panie Joy!
Chwyć to!
Nickerson!
Panie Chase!
Wieloryb.
Rozbił okręt.
Co?
Straciliśmy Eastona i Sanborna.
Pompy zniszczone.
Opuścić statek.
Nie dowiosłujemy do domu.
Zabierzmy żagle. Coś wymyślimy.
Weźcie jak najwięcej jedzenia i wody.
Przyda się każda ilość wody pitnej.
Nickerson, bierz, co się da.
Barz, ze mną.
Dobry Boże.
Bierzcie żagle i zapasy.
Weź tyle, ile zdołasz, chłopcze.
Prędzej!
Nickerson, jest jeszcze więcej beczek.
Trzymasz?
Suchary nie zmokły.
Żwawiej, panowie.
Odsunąć się!
Zabierz tę linę.
Opuszczajcie tę reję!
Czekaj!
Chodź, Nickerson!
Szalupa Chase'a.
Opuścić reję!
Żagle się przydadzą.
Za mało wody.
Więcej wody i sucharów!
Są jeszcze beczki!
Benjaminie! Prędko!
Daj mi rękę.
Trzymam cię.
Suchary!
Odpłyńmy od oleju!
Idzie na dno!
Gdzie Owen?
Gdzie Chase?
Był tu.
Szybciej!
Owen!
Olej na pokładzie!
- Kapitanie! - Panie Chase!
Panie Chase!
Gdzie pierwszy oficer?
Wybuchnie!
Uciekajmy!
Czekajcie!
Panie Chase!
Jest!
Tam!
Przesuń to!
Panie Chase.
Już dobrze, panie Chase.
Wybrałeś się na ryby?
Wyczyść i załaduj, Joy.
Odpłyńcie,
bo wciągnie nas za sobą.
2000 MIL MORSKICH Na zachód od Ameryki Pd.
Kapitanie.
Co z racjami?
Dwie uncje sucharów na głowę dziennie.
I pół kubka wody.
To za mało.
Kilka dni i pomrzemy.
To on.
Tak, to on.
Nie oszuka mnie pan, Chase.
Panie Coffin?
Czyżby?
To pańska wina.
I pan o tym wie.
- Odłóż to! - Opuść pistolet.
Boisz się?
Coffin, niech pan odłoży pistolet.
A jak skończy się jedzenie i woda?
Słuchaj kapitana!
Chcę zobaczyć, jak się boi.
- To rozkaz! - Wykonaj go!
Powiedz to!
- Henry. - Powiedz!
Powiedz!
Henry!
Odłóż pistolet.
Henry!
Odłóż go.
Popłynęliśmy na wschód.
Z powrotem.
Choć tylko słońce i kompas nam to mówiły.
Dookoła morze wyglądało tak samo.
Chcieliśmy dopłynąć na Wyspę Wielkanocną.
3000 mil drogi.
Po 12 dniach zniosło nas na południe.
6 stopni szerokości.
Wcale nie jesteśmy bliżej Wyspy Wielkanocnej.
Unosimy się w miejscu.
To klątwa.
Nadrobimy, kiedy złapiemy wiatr.
A złapiemy.
Chappel!
Niech pan go trzyma!
Joy, fał zablokowany!
Panie Joy!
Jest pan ranny?
Chwyćcie rumpel!
- No dalej! - Matthew!
Opuścić żagiel!
Matthew. Co się stało?
Co się stało?
Owen. Co tu robisz?
Obejrzę cię.
Leż spokojnie.
- Nic mi nie jest. - Spokojnie.
Chcę tylko spojrzeć.
Uderzyłem się w głowę.
To zadrapanie.
Dajcie mu wody.
Nie chcę wody!
Dajcie mu wody, do diabła!
Nie chcę wody. Nic mi nie jest.
Weź to.
Już dobrze.
Na co się gapicie? Nic mi nie jest.
Kapitanie. Zdrów jak ryba.
Jak cholerna ryba. Słyszy pan?
Owen.
Nic mi nie jest.
Jasne? Nic!
- Twardy sukinsynu. - Jestem zdrów.
Odejdź.
Nic mu nie jest.
Płyńmy.
Po co poić wodą trupa?
Ci dwaj znają się od dawna.
Pływają razem od dziecka.
Powiedz.
Patrzyłbyś spokojnie, jak umiera twój brat?
To kwestia rachunków, panie Chappel.
Dla wszystkich nie starczy.
Po co poić wodą trupa?
Po co tracić...
Po co tracić wodę?
Po co tracić wodę, pojąc trupa?
Panie Nickerson?
Wszystko dobrze?
Nie mogę.
Czego?
Wiesz już dosyć. Więcej niż dosyć.
Tak dużo pan powiedział.
To już koniec.
Umawialiśmy się.
Bierz pieniądze i idź!
Diabelski układ.
Nie.
Diabeł kocha tajone sekrety.
Zwłaszcza te trapiące duszę.
A jaki jest twój?
Nie jestem dobrym pisarzem.
Nie jestem Hawthorne'em.
Ale z tego, co słyszę,
ta opowieść mnie prześladuje.
Pożera mnie.
Jeśli jej nie spiszę...
mogę już nigdy nie pisać.
Co jeszcze?
Boję się, że jeśli ją opiszę,
nie będzie tak dobra, jak powinna.
Proszę mówić dalej.
Przez wzgląd na nas obu.
34 DNI PO KATASTROFIE
Podaj dalej.
Dziękuję.
Dzięki ci, Panie,
za to jedzenie.
Za życie,
zdrowie
i powodzenie.
Ziemia.
Ziemia!
Do wioseł!
Prędzej!
To ja ją zobaczyłem.
Stać.
Stać!
Co się stało?
Panie Chase!
Dlaczego się zatrzymujemy?!
On nas śledzi!
O czym on mówi?
Tam nic nie ma!
Nic!
Co pan robi?
Trzymać się!
Gdzie on jest?
To może być wyspa Ducie.
Bez mapy, kompasu ani kwadrantu nie wiadomo.
Nie będziemy gasić ognisk.
Może przepływający statek zauważy dym.
Chciałem wam to pokazać.
Na pewno byli tu długo.
Czekali na statek.
Ale się nie zjawił.
I się nie zjawi.
Zostając tu, zginiemy.
Po jakim czasie ptaki stąd odfruną,
kiedy zobaczą, że ktoś wyjada im jaja?
To przywilej znać z góry chwilę śmierci
i się do niej przygotować.
Szkoda, że tak daleko od domu.
Bez możliwości pożegnania się, pogodzenia.
Wyrównania rachunków.
To wyrównajmy chociaż te między nami, kapitanie.
Kapitanie czego?
Essex nie zatonął z pańskiej winy.
Ja też ponoszę...
Nie jesteś kapitanem.
Ale urodziłeś się, by nim być.
Ja tylko odziedziczyłem ten przywilej.
Co mamy teraz począć, George?
I czym aż tak zagniewaliśmy Boga?
Jedynym, który obraził Boga, jest ten wieloryb.
Nie my?
Patrz, co nam dały arogancja i żądza.
Jesteśmy stworzeni na Boże podobieństwo.
Jesteśmy władcami,
których zadaniem jest żeglować po tej planecie.
Rozkazywać naturze.
Czujesz się jak władca po tym, co przeżyliśmy?
Jesteśmy niczym.
Pyłem.
I prochem.
O świcie popłyniemy ku słońcu.
Skoro mamy umrzeć,
to z Bożą łaską...
umrzyjmy jak mężczyźni.
Gotowe, panie Weeks?
Tak.
Panie Chappel?
Panie Wright?
Nie mogę.
Ja, Wright i Weeks...
zostajemy.
Jesteś gotowy, Matthew?
- Pomogę ci, wstań. - Po co?
- Słyszysz? - Wracamy do domu.
To bez sensu.
Idź.
Szlag by to, Matthew.
Nie martw się.
Wyślę po was łódź, kiedy tylko wrócimy.
I zagramy w karty w Nantucket.
- Zgoda. - Dobrze.
Mam ci ją otworzyć?
Poradzę sobie.
Jeśli będę musiał.
Bóg z tobą, bracie.
I z tobą.
Bracie Peterson?
Płyniesz z nami?
Peterson.
Niech pan popłynie z nami.
48 DNI PO KATASTROFIE
Gdzie on jest?
Pollard?
Lawrence. Obudź się.
Gdzie druga łódź?
Pollard!
Kapitanie Pollard!
Co się stało?
Benjamin. Co robisz?
On nie żyje.
Wyrzucę go za burtę.
Spójrz na mnie.
Spójrz, Benjamin.
Rozsądny żeglarz nie wyrzuca tego, co może go uratować.
Posłuchaj.
On nas ocali.
Boże mój, Królu.
Wielki jest Pan i godzien wielkiej chwały.
Oczy wszystkich oczekują Ciebie,
Ty zaś dajesz im pokarm we właściwym czasie.
Moja dusza umarła.
I postanowiono.
Sprawiliśmy ciało.
Usunęliśmy narządy.
Odcięliśmy kończyny...
i oddzieliliśmy mięso od kości.
A potem...
zamknęliśmy ciało...
i zaszyliśmy.
Tak starannie, jak mogliśmy.
I rzuciliśmy je w morze.
Najpierw zjedliśmy serce.
Osądzasz mnie.
Nie.
To wszystko.
Wszystko.
Powiedziałem.
Wydało się.
Nikomu pan o tym nie mówił?
Nie.
Nawet żonie?
Myślisz, że by mnie pokochała,
gdyby wiedziała, jakie okropności popełniłem?
Tak.
Pokochałaby.
Gdybyś mi to powiedział, kiedy się poznaliśmy,
wciąż nosiłabym twoją obrączkę.
Siła tego chłopca
wciąż w tobie żyje.
Widzę ją.
Nawet jeśli ty nie.
Możesz dokończyć, kochany.
Usiądź.
Posłuchaj.
Oprzyj się.
Zostało nam jeszcze kilka kropel wody.
Nie poddawaj się. Wracamy do domu.
Ma pan tam rodzinę,
panie Chase?
Tak, żonę.
I syna albo córkę.
71 DNI OD KATASTROFY 1200 mil na zachód od Ameryki Pd.
Dobrze.
Kapitanie!
Losujmy ponownie.
Ani mi się ważcie.
Jeszcze raz.
Panie Ramsdell...
Przejmie pan dowodzenie łodzią.
Kuzynie, możesz?
Jesteś kapitanem.
Potrzebują cię.
Poradzą sobie.
Proszę.
Błagam.
- Henry. - Losujmy ponownie.
To rozkaz.
Jeśli nie możesz,
daj pistolet innemu.
Henry, nie!
Musisz mi pomóc, chłopcze.
Tygodniami panowała cisza.
Ta część Pacyfiku to bardziej pustynia niż ocean.
Palące słońce.
Mój strach.
Myślałem tylko o tym...
że wszyscy umrą, a ja będę ostatnim żywym.
Według tego, co mówił Chase, do lądu było 800 mil.
Panie Chase.
Kapitan Pollard.
Cieszę się, że pana widzę.
Nasze ocalenie nie dało nam radości.
Nasze też nie.
Barzillai?
Trzecia łódź?
Oni...
Nie ma ich od kilku dni.
Obawiam się, że się zgubili.
Chase, ma pan najlepszą pozycję.
To tylko wieloryb.
Tam! Rzucaj!
Rzucaj!
Rzuć harpun!
Rzuć!
Podpłyń.
Zabij go! Widzisz go!
Rzucaj!
Czemu go nie zabiłeś?!
Cholerny głupcze.
Rozdzieliły nas prądy.
I już nie zobaczyliśmy szalupy kapitana Pollarda.
87 DNI PO KATASTROFIE
Łódź!
Na bakburcie!
Boże, ulituj się.
90 DNI PO KATASTROFIE 18 lutego 1821
Panie Chase.
Ojcze!
Nie zostawiaj mnie!
Panie Chase.
Niech pan spojrzy.
Niech się pan obudzi!
No już!
Niech się pan obudzi, ląd.
Proszę spojrzeć.
Tam nas uratowano,
przy wyspie Más Afuera w Chile,
90 dni po zatonięciu Essex.
Dali nam stare ubrania.
Nakarmili.
Z początku trudno się jadło.
Dziwnie.
Opiekowali się nami, jak mogli,
aż jakiś statek zabrał nas do domu.
Ta podróż trwała następne trzy miesiące.
PORT W NANTUCKET 11 czerwca 1821
Wydawało się, że cała wyspa wyszła nas zobaczyć.
Ale nie było wiwatów.
Tylko cisza.
Patrzyli na nas jak na...
duchy...
zjawy.
Nie zdradziliśmy szczegółów przetrwania nikomu,
ale zastanawiałem się, czy się nie domyślali.
Może tylko byli ciekawi.
Mój Boże!
Przecież obiecałem.
Kochanie. A kto to?
Phoebe Ann.
Phoebe Ann Chase?
To tatuś.
Witaj, słonko.
To twój tatuś.
Oczywiście nie dali mu spokoju.
Przeszedł z żoną zaledwie przecznicę,
kiedy kazali mu iść do urzędu morskiego.
Trzeba było wyjaśnić kwestie ekonomiczne.
Przejdźmy do rzeczy.
Po takich stratach w załodze i majątku,
zostanie przeprowadzone śledztwo.
A my, jako oficerowie,
mamy złożyć zeznania.
Oczywiście.
Jak wyjaśnili mi właściciele statku
oraz ojciec...
całkowita prawda
przyniesie konsekwencje.
Straszne, dla całego przemysłu.
To, że wieloryb zatopił Essex.
Ale to prawda.
Gdyby ubezpieczyciele i inwestorzy przejęli się
monstrami zatapiającymi okręty...
żeglarzami losującymi, kto umrze...
Pracujemy w wielorybnictwie.
Wszyscy.
I tak jak gdzie indziej,
perspektywa sukcesu musi przeważać nad ryzykiem.
Co sugerujesz, George?
Powiecie, że wpłynęliście na mieliznę.
To kłamstwo.
A zmarli utonęli.
Następne kłamstwo.
- Zrobią cię kapitanem. - Mam to już na piśmie.
Pod warunkiem, że wrócisz z pełną ładownią.
A teraz ma pan gwarancję.
Będzie pan bogaty.
Chase nie będzie już nazwiskiem farmera,
ale uznanym,
wraz z wielkimi nazwiskami z Nantucket.
Mam wybielić wydarzenia dla zysku?
Prosimy jedynie o pragmatyczność.
Essex zatopił biały wieloryb.
A ocalali, w źle wyposażonych szalupach,
dopuszczali się potworności,
żeby przeżyć.
Po powrocie zaś mamy
szerzyć oczywiste kłamstwa,
żeby armatorzy z Nantucket
mogli się bogacić i dobrze spać?
Nie będę ukrywał prawdy.
Ty też nie powinieneś, George.
Gdy widziałem go po raz ostatni...
Panie Chase!
nie potrafiłem wyrazić tego, co chciałem.
Thomas.
Może nie ma na to słów.
Jadę do Falmouth...
i...
to był...
to był zaszczyt.
Pływać z panem.
Zaszczycony jestem ja, panie Nickerson.
Weź.
Powodzenia, Thomas.
Wzajemnie.
Nazajutrz zeznawał George Pollard.
Panowie, kapitan George Pollard.
Zebrała się śmietanka Nantucket.
To była formalność.
Dzień dobry. Proszę usiąść.
Proszę mówić.
Essex zatopił biały wieloryb,
1200 lig na zachód od Ekwadoru.
Mówił słowami Owena Chase'a.
Wyznał prawdę.
Pollard zachował czyste sumienie.
Ale śledztwo było fikcją.
Pollard znowu wypłynął.
Szukał białego wieloryba.
Nigdy go nie znalazł.
Wpłynął na mieliznę niedaleko Hawajów.
Dwukrotnie przeklęty.
I skończył z żeglugą.
A Owen Chase?
Dotrzymał słowa.
Najpierw wysłał statek na Ducie.
Joy zdążył umrzeć.
A tamtych trzech, niewiarygodne, ale przeżyło.
A potem?
Spakował rodzinę
i przeniósł się do New Bedford.
Zaczął od początku.
Został kapitanem statku handlowego.
Pływał na własnych warunkach.
Cóż, opłaciło się zapłacić, panie Melville.
Lutowe noce są najdłuższe.
Możecie odpocząć.
Proszę mi wierzyć.
Ja nie odpocznę przez dłuższy czas.
Dlaczego?
Ma pan historię.
Cały przebieg. Wszystko pan zapisał.
Może nie takiej historii oczekiwałem.
A jakiej?
Powiedział mi pan o czymś innym.
Mianowicie?
O odwadze, by podążać tam,
dokąd nie chcemy.
Panie Melville...
Czy to, co panu powiedziałem...
Czy to
znajdzie się w pańskiej książce?
To będzie fikcja, panie Nickerson.
Zainspirowana prawdą.
Ale nie sądzę, że muszę wykorzystać wszystko.
Dziękuję.
Proszę to zabrać.
Nie. Pieniądze są pańskie, nalegam.
To ja nalegam.
A ja uważam, że tylko jedna osoba tutaj jest trzeźwa.
Wraca pan do...
Pittsfield w Massachusetts.
Powodzenia.
Dziękuję.
Wie pan...
Podobno ktoś w Pensylwanii wydrążył w ziemi dziurę
i znalazł czarny olej.
To niemożliwe.
Też słyszałem.
Olej z ziemi.
Coś podobnego.
Na imię mi Izmael.
Herman Melville ukończył swoją powieść w 1850.
Rok później Moby Dick został opublikowany.
Nathaniel Hawthorne powiedział o Moby Dicku:
"To epopeja na miarę Homera. Stanie się eposem Ameryki".